Հոգին մեր առավ մի դև սատանա

Տիրամոր աչքից արցունք չի կաթում,

Աղոթք չի կարդում խեղճ ադամորդին:

Ի՞նչ անի Տերը այս քավարանում,

Ինչպե՞ս բաժանի սիրտը ամենքին:

Լուռ է մնացել հովիվը նույնպես,

Էլ լույս չի դառնում և երկնի ճամփա:

Ի՞նչ է կատարվում, ինչու՞ և ինչպե՞ս

Հոգին մեր առավ մի դև սատանա:

Սուրբ այն տաճարից հորդում է մեկեն

Պատարագի մեղմ ձոնը կուսական,

Նշխարն է հասնում շուրթերին արդեն,

Բայց նույնն է հոգին՝ առանց թողության:

Ապաշխարանքից անդին է անտես,

Կրակների մեջ այրվում են ահա:

Ի՞նչ է կատարվում, ինչու՞ և ինչպե՞ս

Հոգին մեր առավ մի դև սատանա:

Սևակ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ

Հ.Գ.1

Քրիստոս ծնավ ու հայտնեցավ, մեզ ու ձեզ մե՜ծ ավետիս:

Հ.Գ.2

Լուսանկարում` Ախթալայի Մարիամ Աստվածածինը:

Մեկնաբանություններ